Thuis in de transformerende wijk

Thuisgevoel staat door maatschappelijke ontwikkelingen zoals individualisatie en de woningnood steeds centraler in het sociaal en fysiek domein. Onderzoeken naar thuisgevoel zijn echter vooral vanuit sociologisch perspectief uitgevoerd, terwijl thuisgevoel directe verbanden kent met de fysieke leefomgeving. Dit kwalitatieve onderzoek poogt een brug te slaan tussen het sociaal en fysiek domein door inzichten te geven in wat de potentiële invloeden zijn van binnenstedelijke gebiedsontwikkelingen op het behoud van thuisgevoel van gevestigde bewoners. Daarnaast wordt gepoogd inzicht te geven in hoe principes van thuisgevoel zich ruimtelijk laten vertalen. Aangezien thuisgevoel contextafhankelijk is en dit onderzoek tastbare resultaten nastreeft dient de gebiedsontwikkeling Carnisse Eiland te Rotterdam-Zuid als casus. Data is vergaard middels interviews met betrokken professionals uit het sociaal en fysiek domein. Daarnaast heeft een focusgroep met gevestigde bewoners uit Carnisse plaatsgevonden. De data-analyse toont aan dat gevestigde bewoners en betrokken professionals van mening zijn dat gebiedsontwikkelingen van invloed kunnen zijn op het thuisgevoel van gevestigde bewoners. Verwachtte invloeden van een binnenstedelijke gebiedsontwikkeling op het behoud van thuisgevoel kan worden vertaald in drie inzichten. Ten eerste stelt de data dat de kwaliteit en frequentie van ontmoetingen onlosmakelijk verbonden zijn met het behoud van thuisgevoel. Ten tweede stellen gevestigde bewoners dat zij harde (fysieke) grenzen van thuisgevoelens ervaren. Ten derde blijkt dat wanneer gevestigde bewoners het gevoel hebben gehoord te worden, zij zich meer thuis voelen in de gebiedsontwikkeling. Op basis van de data-analyse kan worden geconcludeerd dat Carnisse Eiland, in de huidige vorm, niet bijdraagt aan het thuisgevoel van gevestigde bewoners.