Vitaal werken in een veranderende werkomgeving: Uitwerkingen van hybride werken op de vitaliteit van werknemers in Europa

Het doel van het huidige onderzoek was het verband tussen hybride werken en vitaliteit van Europese werknemers te onderzoeken en dit vanuit de zelfdeterminatietheorie te verklaren. Tot op heden zijn tegenstrijdige uitkomsten gevonden voor de uitwerking van hybride werken op de vitaliteit van werknemers. Deze tegenstrijdigheden kunnen mogelijk worden verklaard aan de hand van de zelfdeterminatietheorie, die stelt dat het ervaren van autonomie en verbondenheid de vitaliteit bij werknemers vergroot. Op basis van het Telework Behavior Model wordt beargumenteerd dat hybride werken leidt tot meer autonomie, waardoor de vitaliteit toeneemt, en op basis van de Social Exchange Theory tot minder verbondenheid, waardoor de vitaliteit juist afneemt. Hypothese 1 was: ‘Een positief verband tussen hybride werken en vitaliteit (van werknemers in Europa) wordt gemedieerd door autonomie’. Hypothese 2 was: ‘Een negatief verband tussen hybride werken en vitaliteit (van werknemers in Europa) wordt gemedieerd door verbondenheid’. De hypotheses zijn getoetst onder 32.102 Europese werknemers aan de hand van een bootstrapanalyse via Process, waarbij gebruik is gemaakt van de data van het European Working Conditions Survey (2015). De resultaten lieten zien dat hybride werken positief samengaat met vitaliteit bij Europese werknemers. Dit verband verdwijnt indien autonomie wordt toegevoegd. Op dat moment blijkt namelijk dat het ervaren van autonomie een positief verband tussen hybride werken en vitaliteit bij Europese werknemers volledig medieert. Hybride werkvormen bieden werknemers, zoals gesteld door het Telework Behavior Model, meer autonomie, waardoor de vitaliteit toeneemt. Vanuit de zelfdeterminatietheorie wordt dit verklaard doordat hybride werkenden actief en bewust kunnen sturen naar een hogere mate van vitaliteit. Daarentegen medieert verbondenheid een negatief verband tussen hybride werken en vitaliteit bij Europese werknemers niet. Dit komt doordat er geen sprake is van een negatief verband tussen hybride werken en vitaliteit, en omdat er geen significant verband is aangetoond tussen hybride werken en verbondenheid. Dit komt niet overeen met het gedachtegoed van de Social Exchange Theory, die ervanuit gaat dat door de verminderde sociale interactie als gevolg van hybride werkvormen, de verbondenheid van werknemers afneemt. Dus, de verminderde sociale interactie als gevolg van hybride werkvormen betekende niet dat werknemers een lagere vitaliteit ervaarden. Geconcludeerd kan worden dat werkgevers, leidinggevenden en HR-professionals beleid moeten voeren en werknemers die aan hybride werkvormen deelnemen moeten aansturen richting een hogere ervaring van autonomie, omdat dit de vitaliteit vergroot.