Prestatiebeheer in het driehoeksmodel: de rol van de agent en de steward - een case study naar de invloed van soorten sturingsmodellen op de prestaties van de NOO

Naar aanleiding van de uitgebroken en voortdurende oorlog in Oekraïne en de daaruit volgende stroom vluchtelingen, moest vluchtelingenopvang worden georganiseerd in Nederland. Hiervoor zijn de DG Oek en de NOO opgericht. Om hun samenwerking dan weer in goede banen te leiden is deze ingericht in een sturingsmodel. Er bleek dat dit soort sturingsmodel begon te knellen voor de samenwerking. Het doel is daarom om te achterhalen wat de effecten zijn van het soort toegepaste model op de samenwerking tussen deze partijen. Er is daarom gekozen voor de hoofdvraag: ‘’Welk effect heeft de toepassing van het soort sturingsmodel tussen de PD Oek en de NOO op de prestaties van de NOO?’’ Er is gekozen om een kwalitatief onderzoek uit te voeren in de vorm van een single case study. Gezien ervaringen en meningen van mensen belangrijk zijn, is gekozen voor semi-gestructureerde interviews. Omdat data-triangulatie belangrijk is, is er ook een documentanalyse uitgevoerd na de interviews. Uit het onderzoek is gebleken dat het sturingsmodel in de praktijk anders uitwerkt dan op papier is beoogd. Dit heeft te maken met het feit dat mensen een model implementeren. Aan de hand van eigen persoonlijke voorkeuren geven zij een model met elkaar vorm. Interessant hierbij is dat niet alleen tussen de partijen in een sturingsmodel andere voorkeuren zijn, maar ook binnen een partij. Deze bestaat immers uit verschillende mensen. In dit onderzoek gaat dit vooral om verschillen tussen de toplaag en medewerkers. Dit kan voor wrijvingen zorgen. De conclusie is daarom dat de invloed van het sturingsmodel op prestaties indirect is. Het soort model bepaalt niet rechtstreeks hoe de uitvoeringsorganisatie presteert, deze verzorgt enkel de handvatten voor de samenwerking. Hoe de mensen met elkaar een model implementeren op basis van hun persoonlijke voorkeuren is wat de prestaties van de uitvoeringsorganisatie, in dit geval de NOO, beïnvloedt. Limitaties van het onderzoek zijn de manier van operationaliseren van het begrip ‘’prestaties’’ en het feit dat het nieuwe sturingsmodel nog niet zo lang in gebruik is. Een suggestie voor vervolgonderzoek is daarom om een grotere N te hanteren en de relaties over langere tijd te volgen, met wellicht een andere operationalisatie van prestaties om zo meer te kunnen leren over de relatie tussen sturingsmodellen en prestatie. Voor de praktijk is de aanbeveling om een dag met speeddates te organiseren met de partijen uit het model om elkaars voorkeuren en verwachtingen van elkaar beter te leren begrijpen.