“De wijkverbinder is een voorbode van het wijkgericht werken”: Een kwalitatieve multiple case study naar de wijkverbinder als dienstverlenende schakel tussen de wijk en de gemeente

Gemeenten willen hun dienstverlening beter aan laten sluiten op de wensen en behoeften van inwoners, wat aanleiding geeft om wijkgericht te werken. Daarvoor hebben gemeenten wijkverbinders in dienst, die de verbindende schakel vormen tussen inwoners en de gemeente. Wijkverbinders zijn echter wisselend succesvol in hun verbindingspogingen en er bestaat verwarring over hun rollen en positie. Daarom stond de volgende onderzoeksvraag in deze multiple case study centraal: Waarom zijn wijkverbinders wisselend succesvol in het verbinden van inwoners en de gemeente? Literatuur over boundary spanning in de publieke sector is gebruikt om inzicht te krijgen in de positionering en rollen van wijkverbinders, die geconceptualiseerd worden als boundary spanners. Er zijn vijftien interviews afgenomen en drie observaties gedaan bij drie gemeenten. Uit de data-analyse blijkt dat er drie problemen bestaan rondom wijkverbinders, te weten een functioneel, organisatorisch en communicatief probleem. Allereerst kunnen wijkverbinders hun vier verbindingsrollen niet volwaardig vervullen, omdat ambtenaren geen contact met de wijkverbinder initiëren of niet meewerken aan verzoeken van de wijkverbinder. Daarnaast verhouden wijkverbinders zich vrij tot de gemeentelijke organisatie, maar hun positie in het organogram is niet als zodanig gemarkeerd. Tenslotte verwijst het communicatieve probleem naar de onbekendheid van de toegevoegde waarde van wijkverbinders in de gemeentelijke organisatie. Door deze drie problemen blijken wijkverbinders wisselend succesvol te zijn in het verbinden van inwoners en de gemeente. Er worden aanbevelingen voor gemeenten gedaan om deze drie problemen te overkomen en de functie van wijkverbinder als publieke sectorinnovatie door te ontwikkelen.