Loskomen van de Welzijnsmozaïek Een Meervoudige Casestudie naar de Coördinatie tussen Derde Sector Organisaties

Sinds 2015 rust op gemeenten de verantwoordelijkheid om te zorgen dat inwoners zo lang mogelijk thuis kunnen blijven wonen. Dit is het gevolg van de decentralisatie in Nederland. Door de decentralisatie voelt ieder bestuursorgaan zich verantwoordelijk voor eigen taken, waardoor beleidsvraagstukken in een gefragmenteerde beleidscontext worden aangepakt. Tegelijkertijd vragen de complexe vraagstukken om een integrale samenwerking. De vraag naar coördinatie stijgt om die integraliteit te verzorgen. Dit is ook terug te vinden in de Wmo en in het specifiek ontmoetingsplekken die voorbeelden zijn van derde sector organisaties. Het aantal ontmoetingsplekken stijgt, maar tegelijkertijd is niet altijd sprake van coördinatie, met alle gevolgen van dien. Deze organisaties zijn onafhankelijk van de staat en zijn dus moeilijk te coördineren. Hieruit vloeit de onderzoeksvraag van deze masterscriptie; Welke coördinatiestrategieën zijn potentieel effectief in het coördineren van derde sector organisaties in een gefragmenteerde beleidsuitvoeringscontext en wat zijn verklaringen hiervoor? Deze onderzoeksvraag is onderzocht middels een kwalitatieve, meervoudige casestudie met een grounded theory karakter. Binnen deze strategieën is gekozen voor het afnemen van semigestructureerde interviews als onderzoeks- en dataverzamelingsmethode tussen 2 cases; een ontmoetingsnetwerk in Dordrecht en een ontmoetingsnetwerk in Utrecht. Vervolgens zijn de interviews gecodeerd en geanalyseerd middels ATLAS.ti. Uiteindelijk zijn patronen in de resultaten ontdekt. Zo zijn er verschillende verklaringen voor de behoefte aan coördinatie en verschillende verklaringen voor (een tekort aan) coördinatie. Daarnaast zijn meerdere mogelijk effectieve coördinatiestrategieën geïdentificeerd, waarna een verklaring is gezocht voor de potentiële effectiviteit. Deze resultaten zijn vergeleken met het systematisch literatuuronderzoek, waarin overeenkomsten en verschillen tussen theorie en empirie konden blijken en een hernieuwde theorie kon worden gemaakt. Aan de hand van deze analyse zijn aanbevelingen gedaan voor gemeenten om coördinatie tussen derde sector organisaties te bewerkstelligen; faciliteer overzicht en kennisuitwisseling, zet wijkcoördinatoren in, faciliteer meerdere financieringsbronnen, pilot gemeenschappelijke financiering én scherp subsidieregels aan. Wanneer ingezet wordt op deze aanbevelingen, zal coördinatie een grotere kans van slagen hebben en hebben gemeenten handvatten om, ondanks de onafhankelijke, gefragmenteerde context, mogelijk tóch coördinatie te bewerkstelligen.