De Invloed van Schema-modi op de Effectiviteit van Schematherapie bij Cluster-C Persoonlijkheidsstoornissen

Het huidige onderzoek richtte zich op de voorspellende waarde van schema­modi vóór de start van behandeling op het effect van schematherapie bij patiënten met Cluster-C persoonlijkheidsstoornissen. Hoewel eerder onderzoek zich voornamelijk heeft gericht op veranderingen in modi tijdens behandeling, is nog weinig bekend over de rol van de initiële modusconfiguratie in het behandelverloop. Om dit te onderzoeken werd een principal component analyse (PCA) uitgevoerd op 18 schemamodi, waaruit drie interpreteerbare componenten naar voren kwamen: (1) kwetsbaarheid, zelfkritiek, en zelfbescherming, (2) impulsiviteit en boosheid, en (3) perfectionisme en controle. Deze drie componenten werden vervolgens opgenomen als voorspellers in een multipele regressieanalyse met het behandeleffect als afhankelijke variabele. Het regressiemodel was statistisch significant. Component 2 had een negatieve, en component 3 een positieve, significante relatie met behandeleffect, terwijl de positieve relatie van component 1 met behandeleffect net niet significant was. Patiënten met meer impulsieve en boze modi (component 2) lieten minder gunstige behandeluitkomsten zien, terwijl patiënten met sterkere perfectionistische en controlerende modi (component 3) juist betere behandeluitkomsten lieten zien. Patiënten met meer kwetsbare, zelfkritische, en zelfbeschermende modi (component 1) lieten ook een positief behandeleffect zien, maar dit effect was niet significant. Deze bevindingen suggereren dat de samenstelling van schema­modi vóór behandeling een belangrijke rol speelt in de effectiviteit van schematherapie bij Cluster-C persoonlijkheidsstoornissen. Het onderzoek benadrukt het belang van individuele vooranalyse en draagt bij aan de ontwikkeling van meer gepersonaliseerde behandelstrategieën binnen de schematherapeutische praktijk.