Empathie als sleutel in de relatie tussen ouderlijke sensitiviteit en sociale afwijzingsgevoeligheid bij kinderen

Sociale afwijzing, oftewel buitengesloten worden door sociale groepen, is een ingrijpende ervaring die bij kinderen kan leiden tot emotionele problemen zoals angst en depressie. Niet elk kind is hier echter even gevoelig voor, wat mogelijk samenhangt met sociale afwijzingsgevoeligheid. Het is daarom van belang te onderzoeken welke kinderen gevoelig zijn voor sociale afwijzing, zodat zij tijdig ondersteund kunnen worden. Hoewel eerdere literatuur zich voornamelijk richt op adolescenten en volwassenen, onderzoekt deze studie de overgangsfase van de kindertijd naar adolescentie (9-14 jaar). Deze studie gebruikt een moderatie-analyse om te bepalen of ouderlijke sensitiviteit (het sensitief en ondersteunend reageren van ouders) samenhangt met een lagere sociale afwijzingsgevoeligheid en of empathie van het kind hierin een versterkende rol speelt. Er wordt gebruikgemaakt van longitudinale data uit het L-CID-project, specifiek van een steekproef van tweelingen in de middenkindertijd (N = 227; M = 11.36 jaar). Ouderlijke sensitiviteit werd gemeten via geobserveerde ouder-kindinteracties tijdens de Etch-a-Sketch-taak. Empathie werd gemeten via oudervragenlijsten (MyChild) en sociale afwijzingsgevoeligheid via zelfrapportages door kinderen (BFNE). Hoewel er geen bewijs werd gevonden voor het idee dat ouderlijke sensitiviteit (9-11 jaar) sociale afwijzingsgevoeligheid (12-14 jaar) zou verklaren, noch dat empathie hier een versterkende rol in zou spelen, biedt dit onderzoek nieuwe inzichten. Dit onderzoek benadrukt het belang van bredere opvoedinterventies waarin naast sensitiviteit ook risicovolle opvoedpraktijken worden meegenomen, om sociale afwijzing mogelijk te verminderen. De resultaten benadrukken bovendien de noodzaak van gedifferentieerdere meetmethoden, grotere steekproeven en de betrokkenheid van vaders in toekomstig onderzoek.