Hulpverlening aan Gezinnen in Armoede; Wat Maakt of Breekt de Ondersteuning?

Kinderen die opgroeien in armoede hebben een verhoogde kans op het ontwikkelen van cognitieve achterstanden, gezondheidsproblemen en sociaal-emotionele problemen. Vanwege de complexe problematiek blijkt dat hulpverlening aan gezinnen in armoede vaak lastig is. In dit kwalitatieve onderzoek zijn, aan de hand van negen interviews, de ervaringen van hulpverleners onderzocht met betrekking tot het ondersteunen van een gezin in armoede. Hierbij is, met behulp van het programma Atlas.ti, thematisch analyse uitgevoerd, waarbij deductieve en inductieve codering is toegepast. Als basis voor de analyse is gebruik gemaakt van het Regenboogmodel van Valentijn et al. (2013) om de stimulerende en belemmerende factoren te onderscheiden op micro-, meso- en macroniveau. Dit onderzoek heeft als doel de stimulerende en belemmerende factoren in kaart te brengen, die hulpverleners ervaren bij het ondersteunen van gezinnen in armoede. Uit de resultaten blijkt dat vertrouwen in de hulpverlener en goede samenwerking een stimulerende rol spelen in ondersteuning aan gezinnen in armoede. Tegelijkertijd blijkt dat deze hupverlening beïnvloed wordt door een wisselwerking op en tussen het micro-, meso- en macroniveau. Zo beïnvloeden belemmerende factoren op macroniveau de mogelijkheden voor het opbouwen van een vertrouwensrelatie op microniveau. Dit benadrukt dat hulpverlening vraagt om een integrale benadering. Kortom, het ondersteunen van gezinnen in armoede vereist zowel een niveau specifieke als een niveau overstijgende aanpak, zodat de hulpverlening beter aansluit bij de behoeften van gezinnen in armoede en bijdraagt aan betere ontwikkelingskansen voor kinderen.