ONZICHTBARE GRENZEN IN ROTTERDAM Hoe de verschillende ervaringen van diverse groepen dak- en thuislozen de toegang tot de publieke ruimte en de mate van sociale uitsluiting beïnvloeden

Dit onderzoek richtte zich op de ervaren sociale uitsluiting van dak- en thuislozen in relatie tot de toenemende controle en regulering van de publieke ruimte, en hoe zij hiermee omgaan. Daarnaast stond ook de rol van hulporganisaties centraal, met een bijzondere focus op de Pauluskerk. Op basis van een casestudy, waarin de toenemende controle en regulering in de stad Rotterdam centraal stonden, zijn de ervaringen van betrokken actoren verzameld via zowel diepte-interviews als etnografische observaties. Uit de bevindingen blijkt dat de beleidsmaatregelen van gemeente Rotterdam omtrent de handhaving van dak- en thuislozen in de publieke ruimte bijdragen aan gevoelens van sociale uitsluiting, waarbij het strenger handhaven van lokale verordeningen de meest invloedrijke factor bleek te zijn. De sociale uitsluiting werd echter zeer gedifferentieerd ervaren, mede door de bepalende rol van wettelijke status en achtergrond. Niet-rechthebbende dak- en thuislozen ervaren de sociale uitsluiting sterker, in tegenstelling tot rechthebbende dak- en thuislozen. Dak- en thuislozen passen zich op verschillende manieren aan, zoals aanpassing in gedrag, plekken verlaten en zich verstoppen. Tot slot is gebleken dat de Pauluskerk effectieve strategieën inzet om de dak- en thuislozen alsnog een plek in de stad te laten hebben, waarbij de beïnvloeding van het publiek als meest tactische strategie wordt beschouwd.